I should pack by bags, maybe.

Gisteren voelde alles verkeerd. Een naar gevoel bekroop me al de hele dag. Toen ik thuis kwam schoot me de gedachte binnen dat ik al zijn spullen moest pakken en meenemen naar hem. Maar waarom dan? Wat zou er fout zijn? Hij had me nog zo verteld dat hij zo blij was acht maanden bij me te zijn, en dat hij nog zo verliefd was. Het was wel zo dat het wat saaier werd, we zaten meer thuis en deden minder leuke dingen. Maar dat kan toch af en toe? Iedereen heeft dat wel.

Het gevoel ging niet weg en ik had een idee waar het over ging. 'heb je haar nog gesproken?', vroeg ik. En ja dat had hij zei hij stil en terughoudend. Ons gesprek werd afgekapt en ik wist dat het fout zat, net als de keren ervoor. En ja, mijn gevoel was juist. Het was de derde keer nu en ik was er klaar mee. Ik doe alles voor je en verdien dus beter dan dit.  

Ik stormde de kamer binnen en vertelde dat ik weg zou gaan. Nu echt."Ik heb mijn spullen al gepakt, want ik ben er klaar mee. Ik ga." Huilend deed ik mijn schoenen aan maar ik werd stevig vast gepakt, mijn hoofd werd op zijn schouder gelegd en hij vroeg wat er nu was. Ik reageerde boos en vol verdriet: "Wat nou saai en waarom deel je dat met háar. Als jij het saai vind worden dan ga ik nu want dan zijn we beter af zonder elkaar. Je deelt meer met het meisje kilometers van je vandaan, je mist haar, ze is leuk en ga maar door. Kies dan voor haar want dit verdien ik niet." Hij vroeg me te blijven en om een kans het uit te leggen. 

Ik geef teveel om hem en hij had een punt in zijn uitleg. Ik wil simpelweg niet zonder hem, maar er komt een moment dat ik voor mijzelf zal en moet kiezen. En dat is de volgende keer, zeg ik nu.