zondag 16 januari 2011
donderdag 11 november 2010
Donkere wolken
Wanneer de bladeren en regendruppels beginnen te vallen, voelen we ons slecht. Alles lijkt tegen te zitten en we hebben nergens meer zin in. Ik ben niet de enige. De kranten beginnen weer met artikelen over herfst of winterdips. "Dit jaar weer: Wat te doen met.." Op tv rappen ze er over. En op straat hoor je de mensen er over praten. En iedereen eindigd met 'De donkere wolken gaan toch weer voorbij'.
En sommigen kunnen het nog verklaren ook. Door vitamines en dergelijke, die zouden er voor zorgen dat je je blij voelt. En die zijn nu weg. Maar wat betekent dat dan? Dat in de winter iedereen het recht heeft te shagrijnen op elkaar, vanwege die vitamines ofzo? De mensen snauwen er op los, terwijl we in de zomer anderen veel meer gunnen. Mag het ook zomaar dat de meeste relaties stuk lopen in de winter? En is het ook gewoon geaccepteerd dat half Nederland zich verveeld in de minste gevallen en depressief wordt in de ergste gevallen?
De optimisten zien dit natuurlijk heel anders. Denk op dit soort momenten aan de kerstavonden het vuurwerk en het gezellig voor de open haard zitten met mensen die je dierbaar zijn, je familie. "Alle Nederlandse gezelligheden in de winter, dat is iets om van te genieten!" Naar mijn idee klinken al deze dingen als verplichtingen.
Je bent verplicht om dit bij familie door te brengen, net als je verjaardag. Die bij mij ook nog eens in december valt. En wanneer je dit niet doet kijkt iedereen je vreemd aan. "Maar zo hoort het...."
Ik wil het niet. en ik ga het ook niet doen. Ik vind er niks aan en pak het liefst over twee uur het vliegtuig naar een warm land of naar een plek waar ik me wel thuis voel. Geef mij maar de vitaminen die er voor zorgen dat de mensen elkaar weer iets gunnen.
I should pack by bags, maybe.
Gisteren voelde alles verkeerd. Een naar gevoel bekroop me al de hele dag. Toen ik thuis kwam schoot me de gedachte binnen dat ik al zijn spullen moest pakken en meenemen naar hem. Maar waarom dan? Wat zou er fout zijn? Hij had me nog zo verteld dat hij zo blij was acht maanden bij me te zijn, en dat hij nog zo verliefd was. Het was wel zo dat het wat saaier werd, we zaten meer thuis en deden minder leuke dingen. Maar dat kan toch af en toe? Iedereen heeft dat wel.Het gevoel ging niet weg en ik had een idee waar het over ging. 'heb je haar nog gesproken?', vroeg ik. En ja dat had hij zei hij stil en terughoudend. Ons gesprek werd afgekapt en ik wist dat het fout zat, net als de keren ervoor. En ja, mijn gevoel was juist. Het was de derde keer nu en ik was er klaar mee. Ik doe alles voor je en verdien dus beter dan dit.
Ik stormde de kamer binnen en vertelde dat ik weg zou gaan. Nu echt."Ik heb mijn spullen al gepakt, want ik ben er klaar mee. Ik ga." Huilend deed ik mijn schoenen aan maar ik werd stevig vast gepakt, mijn hoofd werd op zijn schouder gelegd en hij vroeg wat er nu was. Ik reageerde boos en vol verdriet: "Wat nou saai en waarom deel je dat met háar. Als jij het saai vind worden dan ga ik nu want dan zijn we beter af zonder elkaar. Je deelt meer met het meisje kilometers van je vandaan, je mist haar, ze is leuk en ga maar door. Kies dan voor haar want dit verdien ik niet." Hij vroeg me te blijven en om een kans het uit te leggen.
Ik geef teveel om hem en hij had een punt in zijn uitleg. Ik wil simpelweg niet zonder hem, maar er komt een moment dat ik voor mijzelf zal en moet kiezen. En dat is de volgende keer, zeg ik nu.
zaterdag 6 november 2010
My heart is yours
Vanmorgen werd ik naast je wakker. Je gaf me een afscheidskus na een geweldige dag. Het was nog vroeg, je zou zo wel weer terug komen. Ik voelde dat het licht werd, en hoorde het tikken van de regen op het schuine raam. Inmiddels zijn we acht maandjes samen en ik ben nog net zo gek op je als in het begin.
Je laat me lachen, je laat me huilen. Je laat me springen van blijdschap en vallen van verdriet. Je zorgt voor het donker en geeft me weer licht. Je geeft me alles, waardoor ik weer voel dat ik leef.
Dankjewel,
Me
Abonneren op:
Reacties (Atom)